SUB 1 Codex Odalberti 57

Aus Quellen Alpen-Adria

Salzburger Urkundenbuch. I. Band: Traditionscodices. Gesammelt und bearbeitet von Abt Willibald Hauthaler O.S.B. Salzburg 1910, S. 118f.




23. Der Edle Vueriant und seine Gemahlin Adalswind übergeben dem Erzbischof den Besitz, welchen sie im Orte Haus (im steirischen Ennsthale) durch die Herzöge Arnulf und Perhtold erhalten haben, für den Fall ihres Todes und den ihrer Söhne Perhtold und Pernhard und ihrer Töchter Hiltigart und Vuoza, wogegen der Erzbischof ihnen den Ort Friesach mit Kirche, Zehenten, Gebäuden und allem Zubehör gegen Heimfall beider Herrschaften nach ihrem Absterben überträgt.

Maria Saal in Kärnten, 927 Mai 9 und 10).

Cod. Od. f. 36’ (O). — Iuv. A. 151 cap. 57 und Zahn st. UB I, 21 (zu 928) nach O. Regest bei Ankershofen, Gesch. II. Anh. 17 nach Iuv. und dessen Urkunden-Regesten n° 32 (zu 928 in Arch. f. K. ö. GQ I/3). Kärntn. Zeitschr. III, 182 und Eichhorn in Hormayrs Archiv S. 564

Erben 15 (468) stellt dieses Stück wegen der Verwandtschafft der Zeugenreihen mit n° 2 und 23 trotz der im Schlussprotokoll angegebenen Jahrzahl 928 zum Jahre 927, da der Erzbischof nach n° 2 wirklich im Mai 927 in Kärnten urkundete, während er im Mai 928 im Salzburgischen sich befand.


CONPLACITATIO INTER ÔDALBERTUM ARCHIEPISCOPUM ET UUERIANDUM VEL ADALSUINDAM UXOREM SUAM.

Notum sit igitur omnibus fidelibus christianis, qualiter Ôdalbertus[1] Iuuauensis ęcclesię archiepiscopus quandam conplacitationem cum quodam nobili viro Vuêriant vocato et cum uxore sua n(ominata) Adalsuind consilio fidelium suorum agere decrevit. Tradidit namque Vuêriant cum Adalsuinda uxore sua in manus Ôdalberti archiepiscopi et advocati sui Reginperhti proprietatem suam, quam in loco Hûs dicto traditione[2] Arnulfi et Perhtoldi ducum, ut post obitum suum et uxoris suę Adalsuindę âc filiorum suorum Perhtoldi et Pêrnhardi atque filiarum suarum n(ominatarum) Hiltigart et Vuoza ad sanctum Petrum sanctumque Rodbertvm ad Iuuauensem sedem perenniter in proprietatem possidendum; insuper etiam de eadem praedicta curte hobam unam et territoria II, in quibus manentes duo residerunt, statim ad domum dei investituram dimisit. Econtra vero Ôdalbertus archiepiscopus cum manu Reginberti advocati sui tradidit Vueriando et Adalsuindę coniugi suę curtem Frîsâh dictam cum ęcclesia et decimis aedificiis mancipiis omnibus inibi mauentibus seu cunctis illic iuste pertinentibus, insuper ista mancipia: Cantalonem cum sua progenie, et ancillas III quas Reginhart[3] tunc habuit, vel ipsas relinquere aut similibus in ipso anno relinquere, et ancillam unam quam Chadaloh tunc habuit, vel ipsam relinquere aut simili reddere, quę in traditione[4] prius excipitur; pręterea alia mancipia n(ominata): Gunzi et uxor eius et filii eius Engildio, Ellinhilt et filii eius, ea videlicet ratione, ut praedictus Vuêriant et uxor eius Adalsuind âc iam dicti filii eius et filię usque in finem diutissimę illorum viventis utrasque traditiones optineant in proprietatem, postea vero ad sanctum Petrum sanctumque Rodbertvm ad Iuuauensem sedem integerrime bene habitatum utrumque locum remittere in proprietatem perpetuo seculo possidere.

Isti sunt testes ex utraque parte attracti: Albrih comes, Engilperht comes, Megingoz, Starhant, Reginhart, Heimo, Uualtunc, Kerhoh, item Starhant, Sigipold comes, Arnis, Abraham, Engildio, Reginperht, Rafolf[5], Inrich, Sigihart, Diotmar, Arbeo, item Arbeo, item Diotmar, Altaperht, Engilmar, Uuasagrim, Framrih, Uuolflioz, Kerhart, Ratperht, Uuoluuni, Adalker, Reginolt, Chunirih, Uuoluolt, Otachar, Ôdalscalh, Uuolfgrim, Fizzilo, Uuielant[6], Gundolf, Razili, Izo, Azo, Lantperht, Uualto, Sicce, Ôdalrich, Huch, Tûto, Tesino, Kizo, Vmizi, Eparger, Huniperht.

Postea istis testibus renovatam est, quorum nomina sunt: Perthtolt dux, Sigihart comes, Diotmar, Pâpo, Pero, Uuillihelm, item Perhtolt, Haruuih, Ruodperht, Siccili, Arbeo, item Diotmar, Uueriant, Ruodheri, Otachar, Adalhart, Ilsunch, Marhuuart, Herolt, Ascuuin, Salacho, Pernhart, item Otachar, Gundpold

Anno domini DCCCC XXVIII. Actum ad Karantan,[7] VII id(us) et VI. id(us) mai(i).


  1. so O.
  2. folgen bis zum Schlusse der Perg. Seite noch 8 leere Zeilen.
  3. r vor t überschrieben.
  4. tradictione O.
  5. so O.
  6. i vor e überschrieben
  7. n vor t überschrieben