SUB 1 Codex Odalberti 13

Aus Quellen Alpen-Adria

Salzburger Urkundenbuch. I. Band: Traditionscodices. Gesammelt und bearbeitet von Abt Willibald Hauthaler O.S.B. Salzburg 1910, S. 79f.




13. Graf Albrih, Kleriker und Bruderssohn des Herzogs Arnulf, übergibt dem Erzbischof eine Hube am Erzberge (bei St. Leonhard im Lavantthale) sammt dem Eisengebläse Aruzi, wogegen ihm der Erzbischof eine Salzkochstelle bei Admont nebst Zubehör auf immer zu Eigen überlässt, die er bisher zu Lehen gehabt

St. Georgen (a. Salzach), 931 Juni 27.

Cod. Od. 14 (O). — Iuv. A. 132 cap. 13 und v. Zahn St. UB. I, 24. Regest v. Eichhorn in Archiv f. Geogr. (Wien 1819) X, 568 dann bei Ankershofen Gesch. II, Anh. 22 n° 27 und dess. Urk.-Regesten n° 36 (Archiv f. öst. GQ. I/3, S. 15.

Aus der jedenfalls schon dem Orig. angefügten Schlussbemerkung ergibt sich, dass dieser Albrich auch Herolt hiess und Bruderssohn war zu Herzog Arnulf, also dem Hause Scheyern-Wittelsbach angehörte. Weil er im Texte das Prädikat venerabilis führt, so wird er schon dem geistlichen Stande angehört haben, weshalb er auch von älteren Forschern (wie v. Koch. St. Beyträge II, 59 Anm.) öfters mit dem späteren Erzbischofe Herold oder Herolf (939–958) identificiert wurde. Vergl. Erben 22 (475), Anm. 2. In n° 31 lernen wir noch einen zweiten Alprih kennen, den Sohn des Klerikers Erchaufred und der Ellanhilda, weshalb die Zeugenstellen des Codex etwa in der von Erben 22 (475) Anm. 4 aufgestellten Weise zu theilen sind. Gammanaron ist mir Rücksicht auf die Immunitätsurkunde von 976 jedenfalls im Lavantthale zu suchen und da nach der Lebensgeschichte des hl. Otto von Bamberg derselbe im Lavantthale auch eine Kapelle gebaut hat in Gaminare s. Leonardi, so wird, wie A. v. Jaksch urtheilt, der fragliche Berg mit dem Erzlager wohl der Erzberg sö. bei St. Leonhard im Lavantthale sein und nicht der Gamoringberg nö. Wolkenstein im Ennsthale, wie v. Zahn angibt. Sieh' dessen Ortsnamenbuch. Auch schon A. Eichhorn hat Gamanara immer im oberen Lavantthale gesucht und ebenso v. Zahn noch im Register zu I. Bd. des Steierm. Urkundenbuches.


DE CONCAMBIO ALBRICI

Notum sit igitur omnibus sanctę dei ęcclesię fidelibus, quoniam Ôdalbertus Iuuauensis ęcclesię archiepiscopus domus dei rês emeliorandas cum Albrico comiti quoddam fecerat concambium. Tradidit etiam ipse Albrih in manus Ôdalberti archiepiscopi et advocati sui Kerhohi ad Gamanaron hobam unam propius domus dei iacentem et flatum ferri, quod aruzi dicitur, fodere sine censu, quantumcumque unusquisque de famulis domus dei potuisset, in perpetuum. Econtra vero praefatus archiepiscopus Ôdalbertus unâcum advocato suo Kerhoho eidem venerabili viro Albrico tradidit de rebus domus dei et sancti Rodberti ad Admunton locum patellarem unum, quem tunc ipse Albricus habuit in beneficium, et de territorio domus dei in agris et pratis tertiam partem illie iacentem, ita ut in ęvum sibimet foret proprietas et postestativus esset de ea tradendi commutandi vel quicquid se libeat faciendi.

Isti sunt testes ex utraque parte per aures attracti: Kerolt, Gotideo, Sigihart, Nordperht, Rorinch, Engildio, Kerhoh, Otker, Ratheri, Fricho, Selpker, Rafolt, Chunirih, Reginhart, Ôgo, Zuentipolch, Ôdalscalch, Engilscalh, item Fricho, Uuitagovuo, Gundpold, Uvillihelm, et ipse Vuillihelm utriusque partis fideiussor existit.

Actum ad sanctum Georgium, anno incarnationis domini DCCCCXXXI, die V. kal. iul(ias), feliciter Amen.

Et ut agnitioni omnibus habeatur et error penitus abstergetur, ipse Alpricus fuit Arnulfi ducis patruelis filius, Herolt nuncupatus.