SUB 1 Codex Fridarici 23
Salzburger Urkundenbuch. I. Band: Traditionscodices. Gesammelt und bearbeitet von Abt Willibald Hauthaler O.S.B. Salzburg 1910, S. 186.
23. Der edle Cleriker Wito übergibt durch seinen Bruder Heribert dem Erzbischof sein Eigen zu Pirk und Wipassing (n. St. Andrä i/L.) und erhält dafür auf Lebenszeit zu Eigenthum, was er bisher von der Kirche St. Andrä i/L zu Lehen hatte und dazu noch zwei Huben zu Siebending (? nö. St. Andrä).
Cod. Frid. f. 12 (Fk). — Iuv. A. 199 cap. 24. Reg von A. Eichhorn in Arch. f. Geogr. (Wien 1819) S. 600; v. Ankershofen in Arch. f. öst. GQ. I/3 n° 45 und Gesch. v. Kärnten II, Anh. 37 n° 45 (zu c. 970).
Sigizingun könnte allenfalls Sitzingen, Sixing, auch Kitzing lauten, doch nach der Lage beziehe ich es auf Siebending. — Die Auffindung und Eröffnung des Grabes dieses Clerikers Wito, am 12. Juni 1223, dürfte auf die Meinung geführt haben, dass man die Leiber der hll. Martyrer Vitus, Modestus und Crescentia entdeckt habe, die man dann feierlichst von St. Andrä i/L. in den Dom zu Salzburg übertrug. Sieh' darüber die Berichte in Archiv f. ält. deutsche Geschichtskunde X, 543–544 und in Annal. s. rudb. in MG, SS. IX, 783 woraus die Nachricht auch in andere Annalen übergegangen ist. Vgl. SS. IX, 507, 596, 603 und XVII, 387, 544. — Die Hand Fk hat auch das Diplom K. Otto III. von 996 Mai 28 geschrieben (vergl. Mon. Germ. DD, O III n° 208), weshalb ich diese Handlung in die letzte Zeit des Erzb. Friedrich verlege.
Notum sit omnibus Christi fidelibus presentibus et futuris, qualiter quidam nobilis clericus n(omine) Wito quoddam concambium decrevit faciendum. Tradidit in manus Fridarici archiepiscopi et advocati sui H(artuuici) comitis idem clericus cum manu fratris sui Heriberti talem proprietatem, qualen ad Pirichun et Uuintpozingun[1] habuit, cultis et incultis pomariis pascuis pratis viis inviis exitibus reditibus fontibus aquis aquarumve decursibus locis molendinorum ad sanctum Petrum sanctumque Ruodbertum et Andream cum VIII mancipiis n(ominatis) Pezo Eginolf Liuzi Zuerco Genza Zirneca Asziza[2] post obitum vitæ suæ perpetuo tenendam. Econtra vero F(ridaricus) archiepiscopus cum manu advocati Hartuuici comitis eîdem clerico tale beneficium, quale tunc a sancto Andrea habuit, in agris decimis oblationibus æcclesiæ prefatæ, donis sepulturæm mancipissi ita nominatis: Liuzi zum filiis et filiabus, Willihart cum uxore et filiis, Wazili cum uxore et filiis, Blagadsa, Razili cum uxore, Dragosid Linduuar Geza Ôzi Wasagrim Raza cum filiis, ad hoc vero hobas duas ad Sigizingun iacentes cum servis possessas n(ominatis) Adalpreht cum uxore et filiis, Azili cum uxore et filiis, usque ad finemj vitæ concessit, et utrumque post vitam eius ad episcopum et suas æcclesias rediturum.
Isti sunt testes: Engilpreht, Fridarih, Weriant, Eparhart, Winizi, Ruodpreht, Meginuuart, Liutolt, Engilmar, Egilolf, Weriant, Willihalm, Penno, Turdagouuo, Putizlao, Herolt, During, Pezili, Pezeman, Heripreht.